Αγανακτισμένοι.....

Αυτό που γίνεται στο Σύνταγμα τις τελευταίες μέρες,είναι σίγουρα μια αρχή....

Γιατί επιτέλους οι Έλληνες πρέπει να σηκωθούν από τους καναπέδες τους και να αγανακτήσουν...

Η γνώμη μου βέβαια,είναι πως η στιγμή αυτή άργησε πολύ!!!Χρόνια για την ακρίβεια...

Κάλιο αργά όμως παρά ποτέ...Ήταν συγκινητικό να βλέπω πατεράδες με τα παιδάκια τους,να φωνάζουν συνθήματα μαζί με ζευγάρια ηλικιωμένων και νεαρούς φοιτητές και μαθητές....

Το θέμα φυσικά είναι,να μην κουραστεί ο κόσμος να "αγανακτεί" , γιατί έχουμε δείξει μεγάλη ανοχή σαν λαός,με αποτέλεσμα να μην μας παίρνουν και πολύ στα σοβαρά...

Όλη αυτή η δράση,πρέπει να κρατήσει μακρυά τους εθνικισμούς,τα κόμματα και την παραπληροφόρηση των ΜΜΕ,και να παραμείνει όσο το δυνατόν ατόφια...

Παρ'όλα αυτά θα συνεχίσω να πιστεύω πως μας πήρε πάαααααααααααρα πολύ χρόνο μέχρι να πούμε "Άντε γαμήσου Πάγκαλε" και "Γιωργάκη μαλάκα..."

Αντισταθείτε,μείνετε ενωμένοι "μπας και καταφέρουμε να κάνουμε αυτό το τσίρκο χώρα" όπως είχε πει και ο Αγγελάκας σε μια συναυλία έναν Δεκέμβρη....

http://www.youtube.com/watch?v=F_Ee7RKAmGY

Επανάσταση και ειρήνη...Η βία τους βολεύει...Θα είναι απλά το αποδιοπομπαίος τράγος....

Και να μην ξεχνάμε,προσπαθούμε να κάνουμε την χώρα καλύτερη,όχι μόνο για τους έλληνες,αλλά και για όλες τις υπόλοιπες ψυχές που νόμιμα ή λαθραία ζούνε σ'αυτήν...Πατρίδα μας όλη η γη...

Καλή συνέχεια αδέρφια,και καλή αντάμωση στα όμορφα....

Στίχοι όμορφοι....

Ξεχνάς πετώντας μακριά
ξεθωριασμένες φάτσες
γριές νεράιδες κουρασμένα ξωτικά
ζευγάρια να σαλταίρνουν απ' τις ταράτσες

Παράδεισοι με φώτα σβησμένα
ιπτάμενοι μπάτσοι πάνω απ' την πόλη
μαθαίνεις να ζεις χωρίς εμένα
μα δεν αντέχεις το κρυφό σου ζόρι

Φωτογραφίες χορεύουν στο κενό
τις κυνηγάς και χάνεσαι στη νύχτα
μυστήριες ώρες το μπαρ αδειανό
με σκληρά ροκ 'ν ρολ στριφογυρνάς στην πίστα
Μια κόλαση με πρόσωπα βρεμμένα
άγγελοι χλωμοί στυγνοί μισθοφόροι
μαθαίνεις να ζεις χωρίς εμένα
μα δεν αντέχεις το κρυφό σου ζόρι

Βροχή....

Βρίσκομαι σε μία από εκείνες τις στιγμές,που όλα σου πάνε στραβά και αναρωτιέσαι ΠΌΤΕ θα δεις κι εσύ το καημένο άσπρη μέρα...
Ποιος θα το έλεγε πως θα ξυπνήσω μια μέρα,χωρίς όρεξη να πάω στη σχολή....
Ποιος θα το έλεγε πως δεν ήθελα να βγω από το σπίτι,ούτε για τσίχλες...
Ένα συναίσθημα κενού...Που όλο κάτι λείπει,αλλά δεν ξέρεις τι...
Κουράστηκα...Αλήθεια κουράστηκα...
Θέλω να φύγω,και δεν θέλω....
Έχω τόσα πράγματα να κάνω,τόσα όνειρα,τόση ενέργεια....
Και αυτό που τελικά μου λείπει είναι λίγη νεραϊδόσκονη...
Μια στάλα μόνο,να ξαναβρώ την δύναμή μου....
Θέλω μια βροχή....Λυτρωτική.....
Που θα μου καίει το πρόσωπο,και θα με κάνει να δω το ουράνιο τόξο που με περιμένει....

Στιγμές....

Στιγμές,κι αν θες πολλές πάψε να κλαις...Σήκω τριγύρω και δες....

Είναι ότι μας μένει,στο τέλος της μέρας...
Είναι αυτό που μας κάνει,να αντικρίσουμε το αύριο...
Να νοσταλγήσουμε το χθες και ζήσουμε το τώρα...

Έχουμε βέβαια,όλοι μας (κι εγώ πρώτη απ'όλους) την τάση να κρατάμε εκείνες που μας γρατζουνάνε...Να τις στριφογυρίζουμε στο μυαλό μας,ξανά και ξανά και ξανά...Και τελικά αντί για μία όμορφη ανάμνηση,μια στιγμή που πέρασε για να μας χαρίσει ένα χαμόγελο, γίνεται εφιάλτης,και μας τρώει μέρα με τη μέρα... Ξυπνάμε όμως το επόμενο πρωινό,και τελικά αυτό που μένει είναι και πάλι οι στιγμές...Ατόφιες,ωμές και ολοζώντανες...Να μας κοιτάνε κατάματα και να μας κλείνουν το μάτι...


Μην ξεχνάτε λοιπόν,και μη βασανίζεστε...Ένας άνθρωπος που έφυγε,ένα δάκρυ,ένα χαμόγελο,μια υποψία,ένας τσακωμός,μια αμφιβολία...Όλα γίνονται για κάποιον λόγο,και από τη στιγμή που θα γίνουν,δεν τα παίρνεις πίσω...Όσο και αν θυμώσεις....Όσο και αν νευριάσεις ή κλάψεις....Όσο και αν παρακαλέσεις ή αδιαφόρησεις....Όσο και να πονέσεις...Όσο και αν κάνεις πως δεν έγινε....


Γιατί εγώ,αυτά που κρατάω είναι τα μικρά...Γιατί όπως λένε πολλοί,η ευτυχία δεν είναι στα μεγάλα...Είναι σε εκείνα τα μικρά κ ασήμαντα πραγματάκια...Σε εκείνες τις μικρές μικρές στιγμές...


Μία όμορφη συναυλία,μετά την οποία έχεις βραχνιάσει τόσο που ορκίζεσαι πως δεν θα ξανατραγουδήσεις....
Μια βόλτα στα στενά της Αθήνας,μέχρι να σε πονέσουν τα πόδια σου...
Το χεράκι ενός παιδιού,που σε κρατάει και περιμένει εσύ να του δείξεις τον δρόμο...
Μία χειμωνιάτικη κυριακή,μπροστά στο τζάκι παρέα με δεκαπέντε σκεπάσματα....
Ένα φιλί κ μια σπίθα,κάποιο βράδυ ξεχασμένο,το οποίο σου έβαλε πεταλούδες στο στομάχι σου κ μετά έσβησε σιγά σιγά....
Ένα παραμύθι,για ένα παραμύθι...
Ένα βιβλίο,χαρισμένο από έναν αγαπημένο φίλο,με μία όμορφη αφιέρωση....
Ένα τηλέφωνο στις 4 το ξημέρωμα,για να του/της θυμίσεις τον δρόμο για το σπίτι...
Μια αγκαλιά ή μία χειραψία που πραγματικά σήμαινε κάτι....
Ένα χαμόγελο....
Ένα δάκρυ...
Ένα ταξίδι με τρένο...
Μία βόλτα στην παραλία....
Ένα μπολ γεμάτο με λαχταριστές φράουλες....
Ένα χιονισμένο πρωινό,και μια όμορφη λιακάδα....
Ένα τραγούδι,από εκείνα που το ακούς ξανά και ξανά και είναι σαν να μην το χορταίνεις...
Μια μυρωδιά....
Ένα βλέμμα....
Μια ευχή που κάνεις καθώς φυσάς έναν "κλέφτη" ή καθώς πέφτει ένα αστέρι....
Ένα χέρι,να σε βγάζει από το χάος...Ένα χέρι να σε κρατάει όταν πονάς,να σε χαϊδεύει όταν κλαις....
Ένας καλός λόγος,ειπωμένος από κάποιον που αξίζει....
Καλοί φίλοι...
ΈΝΑ ΌΝΕΙΡΟ...




Αυτά,τα μικρά για σας....Τα χαζά....
Αυτά είναι που με κάνουν εμένα ευτυχισμένη....
Και είναι στιγμές...Οι δικές μου στιγμές.....