Αγανακτισμένοι.....

Αυτό που γίνεται στο Σύνταγμα τις τελευταίες μέρες,είναι σίγουρα μια αρχή....

Γιατί επιτέλους οι Έλληνες πρέπει να σηκωθούν από τους καναπέδες τους και να αγανακτήσουν...

Η γνώμη μου βέβαια,είναι πως η στιγμή αυτή άργησε πολύ!!!Χρόνια για την ακρίβεια...

Κάλιο αργά όμως παρά ποτέ...Ήταν συγκινητικό να βλέπω πατεράδες με τα παιδάκια τους,να φωνάζουν συνθήματα μαζί με ζευγάρια ηλικιωμένων και νεαρούς φοιτητές και μαθητές....

Το θέμα φυσικά είναι,να μην κουραστεί ο κόσμος να "αγανακτεί" , γιατί έχουμε δείξει μεγάλη ανοχή σαν λαός,με αποτέλεσμα να μην μας παίρνουν και πολύ στα σοβαρά...

Όλη αυτή η δράση,πρέπει να κρατήσει μακρυά τους εθνικισμούς,τα κόμματα και την παραπληροφόρηση των ΜΜΕ,και να παραμείνει όσο το δυνατόν ατόφια...

Παρ'όλα αυτά θα συνεχίσω να πιστεύω πως μας πήρε πάαααααααααααρα πολύ χρόνο μέχρι να πούμε "Άντε γαμήσου Πάγκαλε" και "Γιωργάκη μαλάκα..."

Αντισταθείτε,μείνετε ενωμένοι "μπας και καταφέρουμε να κάνουμε αυτό το τσίρκο χώρα" όπως είχε πει και ο Αγγελάκας σε μια συναυλία έναν Δεκέμβρη....

http://www.youtube.com/watch?v=F_Ee7RKAmGY

Επανάσταση και ειρήνη...Η βία τους βολεύει...Θα είναι απλά το αποδιοπομπαίος τράγος....

Και να μην ξεχνάμε,προσπαθούμε να κάνουμε την χώρα καλύτερη,όχι μόνο για τους έλληνες,αλλά και για όλες τις υπόλοιπες ψυχές που νόμιμα ή λαθραία ζούνε σ'αυτήν...Πατρίδα μας όλη η γη...

Καλή συνέχεια αδέρφια,και καλή αντάμωση στα όμορφα....

Στίχοι όμορφοι....

Ξεχνάς πετώντας μακριά
ξεθωριασμένες φάτσες
γριές νεράιδες κουρασμένα ξωτικά
ζευγάρια να σαλταίρνουν απ' τις ταράτσες

Παράδεισοι με φώτα σβησμένα
ιπτάμενοι μπάτσοι πάνω απ' την πόλη
μαθαίνεις να ζεις χωρίς εμένα
μα δεν αντέχεις το κρυφό σου ζόρι

Φωτογραφίες χορεύουν στο κενό
τις κυνηγάς και χάνεσαι στη νύχτα
μυστήριες ώρες το μπαρ αδειανό
με σκληρά ροκ 'ν ρολ στριφογυρνάς στην πίστα
Μια κόλαση με πρόσωπα βρεμμένα
άγγελοι χλωμοί στυγνοί μισθοφόροι
μαθαίνεις να ζεις χωρίς εμένα
μα δεν αντέχεις το κρυφό σου ζόρι

Βροχή....

Βρίσκομαι σε μία από εκείνες τις στιγμές,που όλα σου πάνε στραβά και αναρωτιέσαι ΠΌΤΕ θα δεις κι εσύ το καημένο άσπρη μέρα...
Ποιος θα το έλεγε πως θα ξυπνήσω μια μέρα,χωρίς όρεξη να πάω στη σχολή....
Ποιος θα το έλεγε πως δεν ήθελα να βγω από το σπίτι,ούτε για τσίχλες...
Ένα συναίσθημα κενού...Που όλο κάτι λείπει,αλλά δεν ξέρεις τι...
Κουράστηκα...Αλήθεια κουράστηκα...
Θέλω να φύγω,και δεν θέλω....
Έχω τόσα πράγματα να κάνω,τόσα όνειρα,τόση ενέργεια....
Και αυτό που τελικά μου λείπει είναι λίγη νεραϊδόσκονη...
Μια στάλα μόνο,να ξαναβρώ την δύναμή μου....
Θέλω μια βροχή....Λυτρωτική.....
Που θα μου καίει το πρόσωπο,και θα με κάνει να δω το ουράνιο τόξο που με περιμένει....

Στιγμές....

Στιγμές,κι αν θες πολλές πάψε να κλαις...Σήκω τριγύρω και δες....

Είναι ότι μας μένει,στο τέλος της μέρας...
Είναι αυτό που μας κάνει,να αντικρίσουμε το αύριο...
Να νοσταλγήσουμε το χθες και ζήσουμε το τώρα...

Έχουμε βέβαια,όλοι μας (κι εγώ πρώτη απ'όλους) την τάση να κρατάμε εκείνες που μας γρατζουνάνε...Να τις στριφογυρίζουμε στο μυαλό μας,ξανά και ξανά και ξανά...Και τελικά αντί για μία όμορφη ανάμνηση,μια στιγμή που πέρασε για να μας χαρίσει ένα χαμόγελο, γίνεται εφιάλτης,και μας τρώει μέρα με τη μέρα... Ξυπνάμε όμως το επόμενο πρωινό,και τελικά αυτό που μένει είναι και πάλι οι στιγμές...Ατόφιες,ωμές και ολοζώντανες...Να μας κοιτάνε κατάματα και να μας κλείνουν το μάτι...


Μην ξεχνάτε λοιπόν,και μη βασανίζεστε...Ένας άνθρωπος που έφυγε,ένα δάκρυ,ένα χαμόγελο,μια υποψία,ένας τσακωμός,μια αμφιβολία...Όλα γίνονται για κάποιον λόγο,και από τη στιγμή που θα γίνουν,δεν τα παίρνεις πίσω...Όσο και αν θυμώσεις....Όσο και αν νευριάσεις ή κλάψεις....Όσο και αν παρακαλέσεις ή αδιαφόρησεις....Όσο και να πονέσεις...Όσο και αν κάνεις πως δεν έγινε....


Γιατί εγώ,αυτά που κρατάω είναι τα μικρά...Γιατί όπως λένε πολλοί,η ευτυχία δεν είναι στα μεγάλα...Είναι σε εκείνα τα μικρά κ ασήμαντα πραγματάκια...Σε εκείνες τις μικρές μικρές στιγμές...


Μία όμορφη συναυλία,μετά την οποία έχεις βραχνιάσει τόσο που ορκίζεσαι πως δεν θα ξανατραγουδήσεις....
Μια βόλτα στα στενά της Αθήνας,μέχρι να σε πονέσουν τα πόδια σου...
Το χεράκι ενός παιδιού,που σε κρατάει και περιμένει εσύ να του δείξεις τον δρόμο...
Μία χειμωνιάτικη κυριακή,μπροστά στο τζάκι παρέα με δεκαπέντε σκεπάσματα....
Ένα φιλί κ μια σπίθα,κάποιο βράδυ ξεχασμένο,το οποίο σου έβαλε πεταλούδες στο στομάχι σου κ μετά έσβησε σιγά σιγά....
Ένα παραμύθι,για ένα παραμύθι...
Ένα βιβλίο,χαρισμένο από έναν αγαπημένο φίλο,με μία όμορφη αφιέρωση....
Ένα τηλέφωνο στις 4 το ξημέρωμα,για να του/της θυμίσεις τον δρόμο για το σπίτι...
Μια αγκαλιά ή μία χειραψία που πραγματικά σήμαινε κάτι....
Ένα χαμόγελο....
Ένα δάκρυ...
Ένα ταξίδι με τρένο...
Μία βόλτα στην παραλία....
Ένα μπολ γεμάτο με λαχταριστές φράουλες....
Ένα χιονισμένο πρωινό,και μια όμορφη λιακάδα....
Ένα τραγούδι,από εκείνα που το ακούς ξανά και ξανά και είναι σαν να μην το χορταίνεις...
Μια μυρωδιά....
Ένα βλέμμα....
Μια ευχή που κάνεις καθώς φυσάς έναν "κλέφτη" ή καθώς πέφτει ένα αστέρι....
Ένα χέρι,να σε βγάζει από το χάος...Ένα χέρι να σε κρατάει όταν πονάς,να σε χαϊδεύει όταν κλαις....
Ένας καλός λόγος,ειπωμένος από κάποιον που αξίζει....
Καλοί φίλοι...
ΈΝΑ ΌΝΕΙΡΟ...




Αυτά,τα μικρά για σας....Τα χαζά....
Αυτά είναι που με κάνουν εμένα ευτυχισμένη....
Και είναι στιγμές...Οι δικές μου στιγμές.....

Just Friends...No Benefits

Μετά από μία ακόμα όμορφη βραδιά με τους φίλους μου,συνειδητοποιώ και πάλι,το πόσο σημαντικοί είναι οι φίλοι στη ζωή μας...Τα γέλια,τα δάκρυα,οι πλάκες,τα πειράγματα,όλες εκείνες οι στιγμές που όταν περνάει λίγο ο καιρός τις αναπολείς και καθώς νοσταλγείς που πέρασαν,εύχεσαι με όλη σου τη δύναμη,να έρθουν κι άλλες τέτοιες...Ακόμα καλύτερες...Πιο μαγικές...Αλλά οι φίλοι δεν είναι μόνο για τα όμορφα...Τουλάχιστον δεν πρέπει να είναι μόνο για αυτά...Είμαι λοιπόν από τους τυχερούς,γιατί μετά από ένα επώδυνο πρωινό,με ζαλάδες και φριχτές κράμπες,είμαι εδώ και γράφω...Με την έμπνευση και την ενέργεια που μου έδωσε μια ψυχή,με τα απανωτά της τηλέφωνα,προκειμένου να σιγουρευτεί,όχι πως δεν πονάω,αλλά πως είμαι σε θέση να της κάνω πλάκα,να την βρίσω και να της τραγουδήσω για χιλιοστή φορά "Το παπάκι" του Άσιμου ...Την άκουσα να μου λέει,πως άμα συνεχίσω να είμαι έτσι,θα βάλει τα κλάματα και πως θα με "πελεκίσει",όπως λέει...Και το αποτέλεσμα είναι πως όντως είμαι καλύτερα,γιατί ξέρω πως έχω άτομα γύρω μου που νοιάζονται,χωρίς να περιμένουν κάτι από μένα...Γιατί ξέρω ότι πέρα από τις καινούριες μου φιλίες,για τις οποίες χαίρομαι ιδιαιτέρως,έχω και εκείνους που με ανέχονται εδώ και καιρό...Εκείνους που δεν νευριάζουν πια όταν αργώ στα ραντεβού μας,έχουν δεχτεί τις κυκλοθυμίες μου,και που αρκεί ένα βλέμμα,για να καταλάβουν πως νιώθω και αν περνάω καλά...Θα ήταν ανώφελο το να μιλήσω για κάθε έναν ξεχωριστά,καθώς θα μπορούσα να μιλάω ώρες για τον καθένα από αυτούς...Τους παλιούς και τους καινούριους...Και φτάνοντας κοντά στα 19 μου χρόνια,και παρ'όλη την ακαταστασία που υπάρχει στο κεφάλι μου,είμαι ευτυχισμένη,που έχω καταφέρει,να φτιάξω την δική μου οικογένεια,γιατί μία αγκαλιά κι ένα φιλί,ή ένα τηλέφωνο στη μέση της νύχτας,ή ακόμα και ένας τσακωμός,στο τέλος της μέρας μου αφήνουν ένα χαμογελάκι στα χείλη....Και μία αίσθηση,πως όλα στο τέλος θα πάνε καλά...Νοιάζομαι γι' αυτούς και ξέρω πως νοιάζονται για μένα,ακόμα κι αν βρίσκονται στην Πάτρα,στα Γιάννενα,στο Βόλο,στο Λονδίνο ή απλώς μερικά στενά πιο δίπλα...Μακάρι όλοι,να είχαν την μισή από την τύχη μου στο θέμα της φιλίας...Σας ευχαριστώ αγόρια μου και κορίτσια μου...Σας ευχαριστώ για τα γέλια,τις στιγμές,την έμπνευση και τα συναισθήματα που με κάνετε να νιώθω...Γιατί έμενα,μου αρκεί ένα καθησυχαστικό βλέμμα,ένα ποτήρι κρασί που το μοιράζομαι,ένα χέρι που θα με τραβήξει από το χάος μιας πορείας,μία 10λεπτη κλήση Skype,μια φάπα όταν αρχίζω τις βλακείες μου....Σας αγαπάω =)

Keep walking...through Athens...

Ναι λοιπόν!Έχω θράσος και το παραδέχομαι!Την αγαπάω την Αθήνα...Και δεν είμαι ακριβώς παιδί της πόλης...Δηλαδή είμαι,χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως δεν τρελαίνομαι να περνάω το τριήμερό μου,σε ένα μικρό ξύλινο σπιτάκι στην άκρη του κόσμου και να μαζεύω αγριολούλουδα...Η φίλη μου η Κ. ,αποκαλεί την Αθήνα, "χαβούζα" και χωρίς να είμαι ακριβώς σίγουρη για το τι εννοεί,συμφωνώ μαζί της...Παρόλα αυτά,εκτός από χαβούζα,είναι και όμορφη.Πολύ όμορφη.Θα ξαναπώ λοιπόν,αυτό που λέω σε όλους τους -μπουχτισμένους από την Αθήνα- "μεγάλους".Η Αθήνα θέλει πόδια φίλοι μου...Και υπομονή υποθέτω...Είναι ένα μεγάλο χάος,με πολλές μικρές οάσεις εδώ και κει,που ξεφυτρώνουν μόνο μπροστά στα έκπληκτα μάτια εκείνων που έχουν όρεξη να ασχοληθούν με την πόλη αυτή...Από παιδί σχεδόν,κάθε φορά που με έπνιγαν οι σκέψεις μου είχα την ανάγκη,να ξεχυθώ στους δρόμους της Αθήνας,και να περπατήσω μέχρι να μη με κρατάνε τα πόδια μου...Δεν σας κρύβω πως έχω σχεδόν ερωτευτεί με πολλές διαδρομές τόσο στο κέντρο της Αθήνας,όσο και στον Πειραιά,στου Ζωγράφου,στην      Κηφισιά,στην Αγία Παρασκευή,ακόμα και στο Περιστέρι...Η Αθήνα,είναι μια πόλη ζωντανή,γεμάτη ενέργεια,έμπνευση,και πολλά πολλά μέρη να ανακαλύψεις και να εξερευνήσεις....Μπολιαστείτε λοιπόν με υπομονή,πάρτε έναν ωραίο καφέ,και απλά περπατήστε...Και όσο για την φίλη μου την Κ.,που θα πάει,θα την κάνω έστω να συμπαθήσει,την πόλη στην οποία είναι αναγκασμένη να ζει για τα επόμενα -τουλάχιστον- 4 χρόνια....

Η ψυχή....

"Τι σου λείπει; Τι σου λείπει;" του φώναξε μόλις ανέβηκε λαχανιασμένος το λόφο κι υποκλίθηκε μπροστά της. "Ψάρια για το δίχτυ σου,όταν φέρνει θύελλα ο άνεμος?Έχω μια μικρή φλογέρα από καλάμι,κι όταν τη φυσάω,τα μπαρμπούνια έρχονται τρέχοντας στον κόλπο.Αλλά έχει κάποιο τίμημα, μορφονιέ,έχει κάποιο τίμημα.Τι σου λείπει? Τι σου λείπει?Μια καταιγίδα να βουλιάξει τα πλοία και να ξεβράσει σεντούκια με πλούσιους θησαυρούς στην παραλία?Έχω περισσότερες καταιγίδες κι απ' τον άνεμο,γιατί υπηρετώ έναν αφέντη απ'αυτόν πιο δυνατό,και μ'ένα κόσκινο κι έναν κουβά νερό μπορώ να στείλω τις γαλέρες στον πάτο της θάλασσας.Αλλά έχει κάποιο τίμημα, μορφονιέ,έχει κάποιο τίμημα.Τι σου λείπει? Τι σου λείπει? Ξέρω ένα λουλούδι που ανθίζει στην κοιλάδα,κανένας έξω από μένα δεν το ξέρει.Έχει φύλλα πορφυρά κι ένα αστέρι στην καρδιά του,κι ο χυμός του είναι άσπρος σαν το γάλα.Αν αγγίξεις με το λουλούδι αυτό τα σκληρά χείλη της βασίλισσας, θα σ'ακολουθήσει σ'ολόκληρο τον κόσμο.Απ'το κρεβάτι του βασιλιά θα σηκωθεί και σ'όλο τον κόσμο θα σ'ακολουθήσει.Κι έχει κάποιο τίμημα, μορφονιέ,έχει κάποιο τίμημα.Τι σου λείπει?Τι σου λείπει? Μπορώ να κοπανίσω ένα βάτραχο μες στο γουδί και να τον κάνω χυλό,και ν'ανακατέψω το χυλό με χέρι πεθαμένου.Ρίξ'το στον εχθρό σου όταν κοιμάται και θα μεταμορφωθεί σε μαύρη οχιά,και θα τον σκοτώσει η ίδια του η μάνα.Με μια ρόδα μπορώ να τραβήξω το φεγγάρι απ'τον ουρανό,και σ'ένα κρύσταλλο μπορώ να σου δείξω το θάνατο.Τι σου λείπει?Τι σου λείπει?Πες μου τι ποθείς και θα σ'το δώσω,και θα μου πληρώσεις το τίμημα, μορφονιέ,θα μου πληρώσεις το τίμημα".
"Αυτό που ποθώ δεν είναι σπουδαίο" είπε ο νεαρός ψαράς," κι ωστόσο ο εφημέριος οργίστηκε μαζί μου και μ'έδιωξε.Δεν είναι σπουδαίο,κι οι πραματευτάδες με κορόιδεψαν και μου τ' αρνήθηκαν.Γι'αυτό έρχομαι σε σένα,μόλο που οι άνθρωποι σε λένε κακιά,κι όποιο και να 'ναι το τίμημά σου εγώ θα το πληρώσω".
"Τι θα 'θελες?"ρώτησε η μάγισσα,πλησιάζοντας τον.
"Θέλω να διώξω την ψυχή μου από μέσα μου" απάντησε ο νεαρός ψαράς
Η μάγισσα χλόμιασε κι ανατρίχιασε κι έκρυψε το πρόσωπό της μες στη γαλάζια μπέρτα της."Μορφονιέ,μορφονιέ" ψιθύρισε, "αυτό είναι τρομερό πράγμα".
Τίναξε τις καστανές του μπούκλες και γέλασε."Η ψυχή μου δεν είναι τίποτα για μένα" απάντησε"Δεν μπορώ να την δω.Δεν μπορώ να την αγγίξω.Δεν την ξέρω".
"Τι θα μου δώσεις αν σου πω?"ρώτησε η μάγισσα, κοιτάζοντας τον με τα όμορφα της μάτια.
"Πέντε χρυσά νομίσματα"είπε,"και τα δίχτυα μου και το καλύβι μου και τη βάρκα μου.Μόνο πες μου πως να ξεφορτωθώ την ψυχή μου,κι ό,τι έχω θα σ'το δώσω".
Γέλασε κοροϊδευτικά και τον χτύπησε με το μπουκέτο της."Μπορώ να μεταμορφώσω τα φθινοπωρινά φύλλα σε χρυσάφι"απάντησε,"και μπορώ να πλέξω τις χλομές φεγγαραχτίδες σε ασήμι αν το θελήσω.Αυτός που υπηρετώ είναι πιο πλούσιος απ'όλους τους βασιλιάδες του κόσμου,κι οι κατακτήσεις τους είναι δικές του".
"Τότε τι να σου δώσω"φώναξε,"αν δεν ζητάς ούτε χρυσάφι,ούτε ασήμι?"
Η μάγισσα χάιδεψε τα μαλλιά του με το αδύνατο λευκό χέρι της."Πρέπει να χορέψεις μαζί μου,μορφονιέ"ψιθύρισε, και του χαμογέλασε καθώς μιλούσε.
"Μόνο αυτό?"φώναξε κατάπληκτος ο νεαρός ψαράς και σηκώθηκε.
"Μόνο αυτό"απάντησε και του χαμογέλασε ξανά.
"Το ηλιοβασίλεμα τότε,σε κάποιο μέρος μυστικό θα χορέψουμε μαζί" είπε ο νεαρός ψαράς "κι αφού χορέψουμε ,θα μου πεις αυτό που θέλω να μάθω".
Κούνησε αρνητικά το κεφάλι της."Όταν γεμίσει το φεγγάρι,όταν γεμίσει το φεγγάρι" ψιθύρισε.Έπειτα κοίταξε ολόγυρα κι αφουγκράστηκε.Ένα γαλάζιο πουλί πέταξε κρώζοντας απ'τη φωλιά του κι έκανε κύκλους πάνω από τους αμμόλοφους,και τρία άλλα πουλιά πέρασαν μεσ' απ' το τραχύ γκρίζο χορτάρι σφυρίζοντας το ένα στ' άλλο.Δεν ακουγόταν τίποτα πέρα απ'τον ήχο ενός κύματος που χάιδευε τα στρογγυλά βότσαλα κάτω μακριά.Άπλωσε λοιπόν το χέρι της,τον τράβηξε κοντά της κι έφερε τα στεγνά της χείλη κοντά στο αυτί του.
"Απόψε πρέπει να έρθεις μαζί μου στην κορυφή του βουνού" ψιθύρισε ."Έχουν σύναξη οι μάγισσες και θα'ναι κι Εκείνος εκεί"........

Απόσπασμα απ'το
"Ο Ψαράς και η ψυχή του"
απο τα 9 μαγικά παραμύθια
του ΌΣΚΑΡ ΓΟΥΑΪΛΝΤ