Just Friends...No Benefits

Μετά από μία ακόμα όμορφη βραδιά με τους φίλους μου,συνειδητοποιώ και πάλι,το πόσο σημαντικοί είναι οι φίλοι στη ζωή μας...Τα γέλια,τα δάκρυα,οι πλάκες,τα πειράγματα,όλες εκείνες οι στιγμές που όταν περνάει λίγο ο καιρός τις αναπολείς και καθώς νοσταλγείς που πέρασαν,εύχεσαι με όλη σου τη δύναμη,να έρθουν κι άλλες τέτοιες...Ακόμα καλύτερες...Πιο μαγικές...Αλλά οι φίλοι δεν είναι μόνο για τα όμορφα...Τουλάχιστον δεν πρέπει να είναι μόνο για αυτά...Είμαι λοιπόν από τους τυχερούς,γιατί μετά από ένα επώδυνο πρωινό,με ζαλάδες και φριχτές κράμπες,είμαι εδώ και γράφω...Με την έμπνευση και την ενέργεια που μου έδωσε μια ψυχή,με τα απανωτά της τηλέφωνα,προκειμένου να σιγουρευτεί,όχι πως δεν πονάω,αλλά πως είμαι σε θέση να της κάνω πλάκα,να την βρίσω και να της τραγουδήσω για χιλιοστή φορά "Το παπάκι" του Άσιμου ...Την άκουσα να μου λέει,πως άμα συνεχίσω να είμαι έτσι,θα βάλει τα κλάματα και πως θα με "πελεκίσει",όπως λέει...Και το αποτέλεσμα είναι πως όντως είμαι καλύτερα,γιατί ξέρω πως έχω άτομα γύρω μου που νοιάζονται,χωρίς να περιμένουν κάτι από μένα...Γιατί ξέρω ότι πέρα από τις καινούριες μου φιλίες,για τις οποίες χαίρομαι ιδιαιτέρως,έχω και εκείνους που με ανέχονται εδώ και καιρό...Εκείνους που δεν νευριάζουν πια όταν αργώ στα ραντεβού μας,έχουν δεχτεί τις κυκλοθυμίες μου,και που αρκεί ένα βλέμμα,για να καταλάβουν πως νιώθω και αν περνάω καλά...Θα ήταν ανώφελο το να μιλήσω για κάθε έναν ξεχωριστά,καθώς θα μπορούσα να μιλάω ώρες για τον καθένα από αυτούς...Τους παλιούς και τους καινούριους...Και φτάνοντας κοντά στα 19 μου χρόνια,και παρ'όλη την ακαταστασία που υπάρχει στο κεφάλι μου,είμαι ευτυχισμένη,που έχω καταφέρει,να φτιάξω την δική μου οικογένεια,γιατί μία αγκαλιά κι ένα φιλί,ή ένα τηλέφωνο στη μέση της νύχτας,ή ακόμα και ένας τσακωμός,στο τέλος της μέρας μου αφήνουν ένα χαμογελάκι στα χείλη....Και μία αίσθηση,πως όλα στο τέλος θα πάνε καλά...Νοιάζομαι γι' αυτούς και ξέρω πως νοιάζονται για μένα,ακόμα κι αν βρίσκονται στην Πάτρα,στα Γιάννενα,στο Βόλο,στο Λονδίνο ή απλώς μερικά στενά πιο δίπλα...Μακάρι όλοι,να είχαν την μισή από την τύχη μου στο θέμα της φιλίας...Σας ευχαριστώ αγόρια μου και κορίτσια μου...Σας ευχαριστώ για τα γέλια,τις στιγμές,την έμπνευση και τα συναισθήματα που με κάνετε να νιώθω...Γιατί έμενα,μου αρκεί ένα καθησυχαστικό βλέμμα,ένα ποτήρι κρασί που το μοιράζομαι,ένα χέρι που θα με τραβήξει από το χάος μιας πορείας,μία 10λεπτη κλήση Skype,μια φάπα όταν αρχίζω τις βλακείες μου....Σας αγαπάω =)