Βροχή....

Βρίσκομαι σε μία από εκείνες τις στιγμές,που όλα σου πάνε στραβά και αναρωτιέσαι ΠΌΤΕ θα δεις κι εσύ το καημένο άσπρη μέρα...
Ποιος θα το έλεγε πως θα ξυπνήσω μια μέρα,χωρίς όρεξη να πάω στη σχολή....
Ποιος θα το έλεγε πως δεν ήθελα να βγω από το σπίτι,ούτε για τσίχλες...
Ένα συναίσθημα κενού...Που όλο κάτι λείπει,αλλά δεν ξέρεις τι...
Κουράστηκα...Αλήθεια κουράστηκα...
Θέλω να φύγω,και δεν θέλω....
Έχω τόσα πράγματα να κάνω,τόσα όνειρα,τόση ενέργεια....
Και αυτό που τελικά μου λείπει είναι λίγη νεραϊδόσκονη...
Μια στάλα μόνο,να ξαναβρώ την δύναμή μου....
Θέλω μια βροχή....Λυτρωτική.....
Που θα μου καίει το πρόσωπο,και θα με κάνει να δω το ουράνιο τόξο που με περιμένει....